• Decrease font size
  • Reset font size to default
  • Increase font size
PDF Imprimir E-mail

Historia de la Asociación Eslovena TRIGLAV de Entre Ríos

Esta historia tiene sus comienzos allá por los años 1879 al 1888, cuando los primeros inmigrantes de esta etnia, desembarcaron en esta provincia, lo que luego se constituyera en la primer inmigración eslovena de la Argentina, y queriendo reunirse para no acallar las tradiciones de su pueblo natal, optaron por las semanales reuniones en casas de los paisanos, ya que la autoridad les había prohibido continuar practicando su idioma y sus costumbres para que sus hijos se adaptaran rápidamente a esta nueva tierra. A esta primera inmigración, le siguió una segunda, allá por 1926 a 1936, donde, por problemas políticos en su momento, tampoco les permitieron fundar ese “don” o “casa” en castellano, donde poder reunirse y continuar con las tradiciones.

Y todo quedó latente, hasta que comencé un día con la firme idea de descubrir mis verdaderas raíces étnicas e inicié este largo peregrinar por bibliotecas y archivos, logrando la atención de la Embajada de la República de Eslovenia en Buenos Aires y de su responsable máximo, el Embajador Magister Bojan Grobovšek, quien muy interesado por la aparición de mi primer libro “Crónica de una familia Eslovena en Entre Ríos” y a sabiendas de haber encontrado a esa primer y perdida inmigración de eslovenos, dio el impulso inicial que toda gestión necesita para el logro final.

Especialmente invitado para que conociera estas tierras donde se habían asentados esos viejos inmigrantes y con el objeto de rendir un primer y justiciero homenaje, viajó a esta Ciudad de Paraná y a la de San Benito, precisamente cuna de esa primer inmigración, realizando el día 6 de Julio de 2.002, el histórico homenaje a esos esforzados inmigrantes que habían arribado a estas tierras a partir de 1879, descubriendo placas en el Cementerio, Biblioteca, Iglesia y casa natal de la familia Bizai (Bizaj), firmando un pergamino el que se encuentra en el atrio de la Iglesia, pero dejando un detalle por demás significativo, un “Acta Intención”, donde todos los presentes en ese histórico día en la casa Bizai, firmamos la misma, comprometiéndonos a fundar en el menor tiempo posible, una entidad que nos pueda agrupar y amalgamar a todos los inmigrantes y descendientes de eslovenos.

Paralelamente, el Presidente de la Asociación Eslovena “Triglav” de Buenos Aires, Don Fernando Leskovec, entusiasmado por el descubrimiento de esa perdida inmigración, también impulsó su creación, dejando razón de ello en el Acta Constitutiva que se labrara con ese motivo en su momento.

La visita de ese importante diplomático extranjero a la Ciudad de Paraná y a San Benito, junto a la Primer Secretaria, Dra. Anita Pipan y el Escritor y Periodista Esloveno Tine Debeliak, encendió la mecha, e inmediatamente, se comenzaron a acercar hijos y demás descendientes, principalmente de la denominada segunda inmigración, ya que mis parientes eslovenos y sus familias, fueron los que de un primer momento me acompañaron en las reuniones.

Con el fin de no dejar pasar el tiempo, dada la repercusión obtenida de la visita, convoqué para el día 16 de Noviembre de 2.002 a varios de los mas entusiastas amigos y paisanos, a mi domicilio, donde pudimos llegar a un acuerdo de cumplir con esa famosa Acta firmada en oportunidad de la visita del Embajador Esloveno, y casi sin quererlo, en esa noche se conformó la “Asociación Eslovena Triglav de Paraná”, y mas adelante y con la idea de reunir a descendientes esparcidos por todo su territorio, decidimos denominarla de “Entre Ríos”.

También, luego de aceptar todos los presentes la fundación de la Asociación, se conformó la primera Comisión Provisoria, que estuvo integrada por: Carlos César Bizai Presidente; Vicepresidente 1º Carlos Savor; Vicepresidente 2º Juan Carlos Bizai; Secretaria Irma Carolina Götte de Bizai; Prosecretario Conrado Orlando Bizai; Tesorero Cándido Bernardo Bizai; Protesorero Julio Elías Princich; Vocales titulares Mirtha Luisa Gabas, Rubén Antonio Podversich, Olga Yolanda Pintar, Daniel Francisco Fatur, Norberto Dionisio Bizai, Néstor Juan Podversich y María Elena Bizai.

Y luego llegó la oficialización de la misma, obteniendo mas adelante su Personería Jurídica, inciando casi de inmediato la escuela de Historia, Cultura y Lengua Eslovena, al arribo de nuestro primer maestro, José Pablo Bizai, quien fuera becado por el Gobierno de ese país, para que todos pudiéramos rescatar también, la hermosa y milenaria lengua eslovena, el 27 de Septiembre de 2.003.-

Carlos César Bizai

 

Zgodovina Slovenskega društva “Triglav” v Entre Ríosu

Zgodovina Slovenskega društva “Triglav” v Entre Ríosu se je začela med leti 1879 in 1888, ko je prva skupina slovenskih priseljencev prispela v provinco Entre Ríosu v Argentini. Slovenski rojaki so se tedensko srečevali po domovih, da bi ohranili svoje tradicije. Oblast pa jim je tedaj prepovedovala uporabo materinščine in ohranjanja običajev zato, da bi se njihovi sinovi hitro prilagodili novim razmeram. K prvi priseljenski skupini se je v letih 1926-1936 pridružila še druga skupina priseljencev. Tudi ta ni smela ustanoviti skupnega doma, kjer naj bi se srečevali in gojili svoje običaje.

Zamisel o skupnem domu je tlela, vse dokler si nisem nekoč zastavil trdnega cilja, da pobrskam po naši preteklosti in odkrijem naše korenine. Tako sem pričel obiskovati knjižnice, arhive in vzbudil pozornost slovenskega veleposlaništva v Buenos Airesu in njegovega tedanjega veleposlanika mag. Bojana Grobovška. Grobovšek se je pozanimal za mojo prvo knjigo Kronika slovenske družine v Entre Ríosu. Vedoč, da je našel tisto prvo in izgubljeno skupino slovenskih priseljencev, je začel s pobudami, ki je vse pripeljali še korak naprej.

Na povabilo potomcev prvih priseljencev v Argentino je Bojan Grobovšek potoval v mesto Paraná in San Benito, to zadnje mestece je tako rekoč zibelka tistih prvih marljivih priseljencev. 6. julija 2002 je slovenski veleposlanik odkril spominske plošče na pokopališču, v knjižnici, cerkvi in na rojstni hiši družine Bizaj v San Benitu. Podpisal je tudi pergament, ki se zdaj nahaja v cerkvenem atriju in »izjavo o namerah«, kjer smo se vsi udeleženci zgodovinskega dogodka v domu Bizajevih podpisali in se zavezali k ustanovitvi v najkrajšem času društva, ki bo povezovalo slovenske potomce.

Hkrati s tem dogodkom je tudi predsednik Slovenskega društva »Triglav« v Buenos Airesu, don Fernando Leskovec, navdušen nad odkritjem te izgubljene imigrantske skupine, dal pobudo za ustanovitev društva in to zapisal v Ustanovni listini, ki je bila zasnovana s tem namenom.

Obisk tujega diplomata v Paraná in v San Benito, prav tako tudi prve sekretarke Anite Pipan in slovenskega časnikarja in pisatelja Tineta Debeljaka je prižgalo ogenj, h kateremu so se začeli približevati drugi potomci Slovencev, zlasti tisti iz druge generacije priseljencev, saj so me moji slovenski sorodniki in njihove družine spremljali že od začetka.

Da bi kar najbolj izkoristili tisto prvo navdušenje ob obiskih, sem 16. novembra 2002 poklical tiste najbolj navdušene prijatelje in rojake, in v moji družinski hiši smo se lahko dogovorili, kako uresničiti Izjavo podpisano ob obisku slovenskega veleposlanika. Skoraj nehote smo tisto noč ustanovili »Slovensko društvo Triglav v Paraná«, pozneje pa smo ga preimenovali v »Slovensko društvo Triglav v Entre Ríosu«, da bi razširili krog po vsej provinci. 

Po soglasni ustanovitvi društva smo sestavili prvi začasni odbor. V njem so bili: Carlos César Bizai, predsednik, Carlos Savor, prvi podpredsednik, Juan Carlos Bizai, drugi podpredsednik, Irma Carolina Götte de Bizai, sekretarka, Conrado Orlando Bizai, prosekretar, Cándido Bernardo Bizai, blagajničar, Julio Elías Princich, pomočnik blagajničarja in odborniki: Mirtha Luisa Gabas, Rubén Antonio Podversich, Olga Yolanda Pintar, Daniel Francisco Fatur, Norberto Dionisio Bizai, Néstor Juan Podversich ter María Elena Bizai.

Pozneje je odbor bil uradno potrjen, kmalu smo tudi dobili pravni status in ob povratku Joséja Pabla Bizaia, ki se je po zaslugi slovenske vlade učil slovenščine v Ljubljani, smo 27. septembra 2003 začeli s šolo slovenske zgodovine, kulture in jezika, da bi to bogastvo bilo dosegljivo vsem.  


Carlos César Bizai